W odpowiedzi na pytanie ............. bo pamięć nie zawsze jest od tego aby bawić się na całego , "niepamiętanie" bywa zbawienne, pozwala na życie (chociaż przez chwilę) w błogiej nieświadomości , nie pamiętając tego co było , nie musimy się obawiać tego co w konsekwencji nastąpi . Pamiętanie jest niezbędne i to dobre i to mniej kolorowe , jednak od czasu do czasu produkujemy sobie wspomnienia , które mimo iż są miłe, przywołują smutek , te maja tendencje do upierdliwosci ;> wracają z uporem maniaka , zbyt często i w najmniej odpowiednich momentach . To zdarzenia , które przez chwile dały na poczucie radości .Powiedziałabym , a nawet krzyknęła , szczęścia .Powie ktoś: Czyż nie o to nam chodzi ? Nie o to aby być szczęśliwym ?
Pewnie , chodzi właśnie o to , a nawet biega o to , nie tylko chodzi . Tyle , że ja mam na myśli takie małe radości , które złudnymi bywają ... Takie małe zwidy , które niby są a jakoby ich nie było .Zostają w pamięci (zdarzenia ) , wracają nieproszone i wtedy w ogóle nie jest nam do śmiechu , wręcz przeciwnie . Mówi człowiek : Won wspomnienie ! Już Cię tu nie ma .....!
A ono wraca i siedzi na progu i gapi się tymi wielkimi ślepiami i wierci człowiekowi dziurę w brzuchu , w sercu , w duszy w nerce ... lewej ;)
A więc pytam , poco ? Bo fajnie jest mieć dziury ?
Mam dziury ...
I kota mam .......
Niechcieja też mam ale o tym szaaaa ....
